OnWIES goed in je vel

Van voortdurend rekening houden met je lichaam naar weer voluit bewegen en leven.

Good movement,

brighter days.

Over Wies van Nuenen

Ik ben Wies van Nuenen.

Ik help mensen die merken dat hun lichaam steeds meer bepaalt wat ze wel en niet doen.

Mensen die al van alles geprobeerd hebben. Die misschien minder pijn hebben dan eerst, maar nog steeds voorzichtig bewegen. Die hun dag aanpassen, dingen vermijden of vooral doorgaan zolang het kan.

Dat herken ik.

Niet alleen uit mijn werk, maar ook uit mijn eigen leven.

“Angst na pijn is normaal. Maar als angst het vertrekpunt blijft, leer je niet vrijer bewegen. Dan leer je vooral om bang te blijven.”

— Wies van Nuenen

Plan een gesprek

Jarenlang was doorgaan voor mij heel normaal.

Zorgen.

Regelen.

Volhouden.

Niet zeuren.

Gewoon verder.

Tot mijn lichaam tijdens mijn tweede zwangerschap letterlijk de noodrem aantrok en ik het HELLP-syndroom kreeg.

Medisch gezien moest mijn lichaam herstellen. Maar die periode veranderde vooral mijn manier van kijken.

Ik begon me af te vragen wat er gebeurt als je lichaam al lang iets probeert duidelijk te maken, maar je hoofd vooral zegt: doorgaan.

En ik zag hetzelfde terug bij de mensen die ik later begeleidde.

Niet alleen pijn. Maar ook aanpassen. Vermijden. Controle houden. Grenzen steeds verder opschuiven. En uiteindelijk steeds minder vertrouwen in het eigen lichaam.

Mijn lichaam dwong mij om anders te kijken

Ik ben eigenWIES.

Misschien juist dankzij mijn dyslexie.

Ik kreeg al snel de stempel: jij bent dyslectisch.

Alsof dat vertelde wie ik was.

Maar dyslexie is iets waar ik last van heb. Het is niet wie ik ben.

Lezen, schrijven en leren op de manier waarop het hoorde, kostte me altijd meer moeite.

Maar sport? Bewegen? Doen?

Daar was ik juist heel goed in.

Ik leerde niet het beste door eindeloos in boeken te zitten. Ik leerde door te kijken, te voelen, te proberen en verbanden te leggen.

En precies dat is later mijn kracht geworden.

Ik zie snel wat er met elkaar samenhangt.

Tussen wat iemand vertelt en wat ik in het lichaam zie.
Tussen een rug, voeten, bewegen en gedrag.
Tussen oosterse kennis en westerse behandelmethodes.
Tussen behandelen en daarna weer zelf durven bewegen.

Ook in onderzoek naar dyslexie worden kwaliteiten beschreven als het grotere geheel zien, patronen herkennen en verschillende kennisgebieden met elkaar verbinden.

En dat is precies wat ik ben gaan doen.

Mijn achtergrond in sport en bewegen, Dorntherapie, shiatsu, triggerpoints, cupping, meridianen en gedragsverandering ben ik niet als losse vakjes blijven zien.

Ik ben ze gaan verbinden.

Als iets werkte, wilde ik weten waarom.
Als iemand lichamelijk hersteld was maar nog steeds niet durfde te bewegen, wilde ik begrijpen wat daar gebeurde.
En als bestaande methodes voor mijn gevoel maar een deel van het verhaal raakten, ging ik verder kijken.

Zo ontstond mijn eigen methode.

Niet omdat ik dacht dat ik het beter wist.

Maar omdat ik eigenWIES genoeg was om niet te stoppen bij wat al bestond.

Wat vroeger vooral lastig voelde — mijn dyslexie — is nu juist één van mijn grootste krachten.

Ik kijk. Ik verbind. Ik probeer. Ik beweeg. En ik kijk opnieuw.

Dat is ook WIES:

Waarnemen. Inzicht. Eigenwijs. Spelen.

Van behandelen naar weer zelf doen

Inmiddels begeleid ik al meer dan vijftien jaar mensen met lichamelijke klachten en patronen waar ze zelf niet meer uitkomen.

En één ding is voor mij heel duidelijk:

Ik wil niet dat je afhankelijk van mij wordt.

Ik kan je behandelen. Ik kan helpen om je lichaam weer vrijer te laten bewegen. Ik kan samen met jou kijken naar wat je bent gaan vermijden, waar je vastloopt en wat je anders kunt doen.

Maar herstellen doe je uiteindelijk zelf.

Daarom wil ik dat jij steeds meer zelf gaat ontdekken.

Wat kan mijn lichaam eigenlijk nog?
Waarom doe ik dit altijd op deze manier?
Waarom trek ik hier mijn grens?
Waarom durf ik dit niet meer?
En wat gebeurt er als ik het eens anders probeer?

Daar begint voor mij herstel.

Niet bij nóg harder je best doen.

Maar bij waarnemen wat er gebeurt, begrijpen wat je doet, eigenwijs durven kiezen wat bij jou werkt en weer gaan spelen met wat mogelijk is.